Het kunstwerk legt een sereen moment vast, waarschijnlijk geïnspireerd door het gedicht dat links is gegraveerd. Twee figuren, vermoedelijk een moeder en haar kind, zitten op een bank met uitzicht op een rustig meer. De eenvoud van de inktwast-techniek benadrukt de zuiverheid van de scène. De stijl neigt naar minimalisme, waarbij de essentiële elementen — het meer, de verre bergen, een pagode en verschillende boten — in een paar gedurfde penseelstreken worden weergegeven. Het gebruik van negatieve ruimte is ook opmerkelijk, waardoor het oog kan rusten en dwalen. De vogels die in de lucht zweven dragen bij aan het gevoel van vrede. Ik kan bijna het zachte kabbelen van het water tegen de boten horen en de warmte van de ondergaande zon voelen. De algehele compositie creëert een sterk gevoel van kalmte en intimiteit; het nodigt de kijkers uit om stil te staan en de schoonheid van het moment te beschouwen. Het kunstwerk suggereert een diepe verbinding met de natuur en de simpele geneugten van het leven.