Het schilderij legt een sereen moment in Venetië vast; het oude douanegebouw en het Canal Grande zijn de belangrijkste onderwerpen. De kunstenaar gebruikt een gedempte, bijna melancholische palet van grijs, blauw en bruin, die een zachte sluier over de scène werpt en haar een tijdloze kwaliteit geeft. De penseelstreken zijn duidelijk zichtbaar, waardoor een gevoel van directheid ontstaat, en het perspectief trekt de blik van de toeschouwer naar de uitgestrekte watermassa. De compositie is slim verdeeld, met de solide structuur van het douanegebouw aan de rechterkant die de scène verankert en tegelijkertijd de luchtige ruimte van het kanaal in evenwicht brengt.

Ik kan bijna het zachte klotsen van het water tegen de gebouwen horen en de verre roep van de gondeliers. De manier waarop het licht weerkaatst op het wateroppervlak en de zachte atmosfeer roepen een gevoel van rust op en nodigen uit tot contemplatie. De vaardigheid van de kunstenaar om de essentie van Venetië, zijn geschiedenis en zijn schoonheid vast te leggen, is werkelijk opmerkelijk.