Dit boeiende werk trilt van het fonkelende licht van een rustige haven. Het water, levendig met overlappende vlekken van blauw, paars en warme oranje tinten, weerspiegelt zachtjes de kleurrijke boten en de zacht getinte gebouwen die langs de kade staan. De pointillisme-techniek wordt hier meesterlijk getoond; kleine, discrete stippen van pure kleur nodigen het oog uit om tinten te mengen in een dans van optieke levendigheid. De compositie balanceert uitgestrekte zee en lucht met groepen zeilboten, wiens masten omhoog steken als delicate penseelstreken tegen de serene blauwe achtergrond.

Emotioneel straalt het schilderij een intieme vrede uit, een kalme adem gevangen aan de rand van de dag. Het warme palet—gouden gele, zonovergoten roze en rijke bruinen—zingt subtiele lofzangen op de zachte warmte van een kustmiddag. Gemaakt in 1895 tijdens een bloeiperiode van het neo-impressionisme, staat dit werk symbool voor de toewijding van de kunstenaar aan kleurentheorie en lichteffecten, en markeert het een belangrijk hoofdstuk in de evolutie van de moderne landschapschilderkunst.