Αυτό το συναρπαστικό έργο ζωγραφικής πάλλεται με το λαμπερό φως μιας ήρεμης λιμενικής σκηνής. Τα νερά, ζωντανά με επικαλυπτόμενες μπακίτσες από μπλε, μοβ και ζεστούς πορτοκαλί τόνους, αντανακλούν απαλά τα πολύχρωμα σκάφη και τα απαλώς χρωματισμένα κτίρια που στέκονται κατά μήκος της αποβάθρας. Η τεχνική του πουαντιγισμού αναδεικνύεται με μαεστρία· μικρές, διακριτές κουκκίδες καθαρού χρώματος προσκαλούν το μάτι να αναμείξει τις αποχρώσεις σε έναν χορό οπτικής ζωντάνιας. Η σύνθεση ισορροπεί τη θαλασσινή επιφάνεια και τον ουρανό με ομάδες ιστιοπλοϊκών, τα κατάρτια των οποίων υψώνονται σαν απαλές πινελιές πάνω στο γαλήνιο μπλε.

Συναισθηματικά, ο πίνακας ακτινοβολεί μια οικεία γαλήνη, μια ήρεμη ανάσα παγιδευμένη στη λήξη της ημέρας. Η ζεστή παλέτα—χρυσαφένια κίτρινα, ηλιόλουστα ροζ και πλούσια καφέ—τραγουδά μια λεπτή ωδή στη γλυκιά ζεστασιά ενός παραθαλάσσιου απογεύματος. Δημιουργήθηκε το 1895 κατά την άνθηση του Νεοϊμπρεσιονισμού, το έργο αυτό αποτελεί μαρτυρία της αφοσίωσης του καλλιτέχνη στη θεωρία του χρώματος και στις επιδράσεις του φωτός, σηματοδοτώντας έναν σημαντικό κεφάλαιο στην εξέλιξη της σύγχρονης τοπιογραφίας.