Ta fascynująca praca emanuje migotliwym światłem spokojnej sceny w porcie. Woda, ożywiona nakładającymi się plamami błękitów, fioletów i ciepłych pomarańczy, delikatnie odbija kolorowe łodzie i miękkie kolory budynków stojących wzdłuż nabrzeża. Technika pointylizmu jest tutaj mistrzowsko pokazana; małe, dyskretne kropki czystego koloru zapraszają oko do mieszania odcieni w tańcu optycznej żywotności. Kompozycja równoważy szerokie morze i niebo z grupami żaglówek, których maszty wybijają się jak delikatne pociągnięcia pędzla na spokojnym, niebieskim tle.

Emocjonalnie obraz emanuje intymnym spokojem, niczym łagodny oddech uchwycony na granicy dnia. Ciepła paleta—złociste żółcie, słoneczne róże i bogate brązy—śpiewa subtelną odę na cześć delikatnego ciepła nadmorskiego popołudnia. Stworzony w 1895 roku, w okresie rozkwitu neointymizmu, ten obraz jest świadectwem oddania artysty teorii koloru i efektom światła, oznaczając ważny rozdział w rozwoju nowoczesnego malarstwa pejzażowego.