Dzieło prezentuje spokojny krajobraz, gobelin pofałdowanych wzgórz i pól pod rozległym niebem. Artysta stosuje uproszczone, niemal geometryczne podejście, spłaszczając formy i używając bloków kolorów do zdefiniowania terenu. Wzrok natychmiast przyciąga żywa zieleń pól, która faluje po całym płótnie. Przecinają te pola ścieżki o jasnym, piaszczystym odcieniu, dodając kompozycji odrobinę linearności i kierunku; wydają się zapraszać widza do wędrówki po tej spokojnej przestrzeni.

Drzewa są stylizowane, oddane śmiałymi pociągnięciami ciemniejszej zieleni, rzucające cienie, które zakotwiczają scenę. Paleta kolorów jest przeważnie chłodna, niebo jest miękkie niebieskie, poprzecinane pasmami bladej pomarańczy i żółci – być może sugestia wschodu lub zachodu słońca. Ogólny efekt to spokój i cisza. Ten obraz jest bardzo nowoczesny w swojej estetyce. Wywołuje poczucie spokoju, poczucie otulenia przez uścisk natury.