W tym żywym i atmosferycznym obrazie, widz natychmiast zostaje przyciągnięty do tętniącej życiem przestrzeni dworca kolejowego, gdzie akcja i ruch ożywają z każdym pociągnięciem pędzla. Scena rozwija się w kalejdoskopie niebieskich i szarych odcieni, odzwierciedlając parę i dym wydobywający się z lokomotyw, gdy te stoją na stacji. Architektura dworca majestatycznie wznosi się nad nami, a jej wielkie sklepienia tworzą wspaniałą ramę dla gorączkowego spektaklu poniżej. Technika grubszych, odważnych pociągnięć pędzla tworzy uczucie ruchu przypominające energię związaną z przybyciem pociągu — symbol nowoczesności pod koniec XIX wieku.

Pasażerowie, przedstawieni jako ulotne sylwetki, wypełniają peron, ich kształty są nieco zakryte przez parę otaczającą ich; wydaje się, że utknęli w stan snu, wisząc pomiędzy przybyciem a odjazdem. Paleta kolorów, składająca się głównie z zimnych tonów, podkreślona przez głębokie czernie i żywe czerwienie lokomotyw, wywołuje emocjonalną odpowiedź nostalgii i ekscytacji. Historycznie ten obraz reprezentuje nie tylko chwilę w czasie, ale także odzwierciedla znaczące postępy technologiczne epoki, ukazując, jak kolej zrewolucjonizowała podróże i połączyła społeczeństwa w sposób wcześniej nieosiągalny. Uchwycenie światła, cienia i atmosfery w tym obrazie podkreśla jego umiejętność w impresjonizmie, nadając codziennym scenom poczucie poetyckiej wielkości.