In dit etherische landschap straalt zacht licht over de rustige scène van San Giorgio Maggiore, en vangt een Venetië dat als een droom voelt. De zachte tinten van crème, lichtblauw en fluisterend geel versmelten samen, wat een rustgevende sfeer oproept. Deze verblindende symfonie van kleuren, waarin de zon lijkt te zweven net boven de horizon, weerkaatst zachtjes in het water van de lagune, waardoor golven van gouden warmte ontstaan. De iconische campanile en de ronde koepel van de kerk komen elegant tevoorschijn uit de nevel, bijna alsof het wazige herinneringen van een bekend verleden zijn; elke penseelstreek brengt zijn eigen stille verhaal over.

De vloeibaarheid van het water, geschilderd met delicate penseelstreken die over het canvas springen, versterkt nog meer de etherische kwaliteit van het werk. Monet's vermogen om licht op het canvas over te brengen resoneert diep; het schilderij lijkt levend, trilt met de subtiele geluiden van het water dat tegen de boten slaat. Het is eigenlijk moeilijk om je de zachte schommeling van een gondel of het gefluister van een zachte bries voor te stellen die zeker ooit deze plek heeft aangeraakt. Dit werk staat als een getuigenis van de moedige en frisse visie van het impressionisme; vangt vluchtige momenten voordat ze in de ether verdwijnen.