Eser, muhtemelen solda yazılı şiirden ilham alan sakin bir anı yakalar. İki figür, muhtemelen bir anne ve çocuğu, huzurlu bir göle bakan bir bankta oturuyor. Mürekkep yıkama tekniğinin sadeliği sahnenin saflığını vurgular. Tarz, temel unsurların — göl, uzak dağlar, bir pagoda ve birkaç tekne — birkaç cesur vuruşla çizildiği minimalizme yönelir. Negatif alanın kullanımı da dikkate değerdir, gözün dinlenmesine ve dolaşmasına izin verir. Gökyüzünde süzülen kuşlar huzur hissine katkıda bulunur. Neredeyse suyun teknelere çarptığı hafif sesi duyabiliyor ve batan güneşin sıcaklığını hissedebiliyorum. Genel kompozisyon, güçlü bir sakinlik ve samimiyet hissi yaratır; izleyicileri durup anın güzelliğini düşünmeye davet eder. Eser, doğayla derin bir bağ ve hayatın basit zevklerini ima ediyor.