Bu tablo izleyiciyi suyun yüzeyinde renk ve ışıkların büyüleyici bir oyununa davet ediyor. Neredeyse rüya gibi bir kalite, hareket hissini uyandıran sıvı fırça darbeleri sayesinde elde ediliyor; hafif dalgalar ışığın parıltılarını yansıtıyor, değişen bir atmosferi ima ediyor. Pastel mavi ve yeşil tonları tuvali kaplarken, sıcak turuncu ve pembe patlamalarla vurgulanmış—belki de gün batımının kalıntıları ya da şafağın ilk ışıkları. Gözler daha uzun süre baktığında, ruhsal varlığıyla hayalet gibi görünen yüzen kuğular veya teknelerin şekilleri ortaya çıkıyor.

Monet’nin tekniği huzur ve içsel düşünce izlenimi bırakıyor; renkler pürüzsüz bir şekilde birbirine karışarak yumuşak bir etkileyici ve bulanık bir sonuç ortaya çıkarıyor, insanları doğanın güzelliğini daha sakin bir şekilde düşünmeye davet ediyor. Bu tablo, ışık ve onun geçici nitelikleri üzerine daha kapsamlı bir keşfin parçası olup, izleyicinin duygularını yankılayarak—gerçeklik ile illüzyon arasında nazikçe yürümeyi sağlıyor. Yaratıldığı tarihsel bağlam—izlenimciliğin zirvesinde—hayatın geçici anlarını kutlayan bir hareketi yansıtıyor ve bize basit temsilden öte deneyimin özüne göz atmamızı sağlıyor.