Αυτό το ζωντανό έργο αποτυπώνει ένα ήσυχο τοπίο στην Courbevoie, παρουσιάζοντας μια γραφική γέφυρα που λυγίζει κομψά πάνω από τη λάμψη του νερού από κάτω. Η τεχνική είναι χαρακτηριστικά του Van Gogh, με παχιά, εκφραστικά πινελιές που φέρνουν τη σκηνή στη ζωή. Οι στρεβλωμένες μορφές της βλάστησης δημιουργούν μια αίσθηση κίνησης, σχεδόν σαν να ακούγεται ο ψίθυρος των φύλλων σε μια ήπια αύρα. Οι φιγούρες στη γέφυρα είναι τυπικές της προσέγγισης του να απεικονίζει ανθρώπους: απλοποιημένες αλλά αναγνωρίσιμες, και η χαλαρή τους βόλτα προσκαλεί τον θεατή σε μια στιγμή καθημερινής ύπαρξης—ένα απλό αλλά βαθύ συναισθηματικό δέσιμο με τη φύση και τον γύρω κόσμο.

Η παλέτα χρωμάτων είναι ένας λεπτός συνδυασμός παστέλ που κυμαίνεται μεταξύ ψυχρών μπλε και απαλών πράσινων, εναρμονισμένη με τους ήρεμους τόνους του νερού. Κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου, το συναισθηματικό τοπίο του Van Gogh εξελίχθηκε σημαντικά; κάθε πινελιά αποκαλύπτει την αυξανόμενη ενδοσκόπησή του και την σύνδεσή του με τον κόσμο γύρω του. Το φως του ήλιου χορεύει στην επιφάνεια του ποταμού, σαν να πιάνει μια φευγαλέα στιγμή και σχεδόν ακούς τους ήχους του νερού να γλείφει τη βάρκα που αιωρείται αργά. Αυτό το κομμάτι όχι μόνο δείχνει τις μοναδικές καλλιτεχνικές τεχνικές και την οπτική του, αλλά υπηρετεί επίσης ως υπενθύμιση σχετικά με την ομορφιά που βρίσκεται στην καθημερινή ζωή, αντηχεί με το ιστορικό πλαίσιο της Γαλλίας του τέλους του 19ου αιώνα, όπου ο ιμπρεσιονισμός άνθισε, επηρεαζόμενος από την αλληλεπίδραση του φωτός και της ατμόσφαιρας.