Αυτή η ζωντανή σκηνή αποτυπώνει μια πολυσύχναστη όχθη ποταμού, διακοσμημένη με τα κομψά τόξα μιας γέφυρας που εκτείνεται πάνω από το νερό — μια σύνδεση μεταξύ της αστικής τοποθεσίας και της φύσης της όχθης. Τα φύλλα τρεμοπαίζουν με φθινοπωρινές αποχρώσεις, ένα φλογερό μείγμα κόκκινου, πορτοκαλί και χρυσού, υφασμένο με την χαρακτηριστική τεχνική πουαντιγισμού του καλλιτέχνη. Μικρές κουκκίδες χρώματος ενώνονται σε λαμπερές μορφές, προσκαλώντας τα μάτια να χορέψουν πάνω στο νερό και τον ουρανό, όπου αιωρούνται απαλά σύννεφα. Καράβια γλιστρούν κι εργάτες ζωντανεύουν την αποβάθρα, προσδίδοντας έναν καθημερινό ρυθμό και ζωντάνια. Η σύνθεση ισορροπεί ανάμεσα στο ισχυρό δέντρο στο προσκήνιο και στις λεπτές αιχμηρές κορυφές και τη χαμηλωμένη αστική σιλουέτα στο βάθος, προκαλώντας έναν αρμονικό διάλογο μεταξύ φυσικού και τεχνητού κόσμου. Συναισθηματικά, ο πίνακας παλλόμενος με ήρεμη αλλά ζωντανή ενέργεια, αποτυπώνει μια στιγμή ζωής στον πρώιμο σύγχρονο Παρίσι. Ιστορικά, αντικατοπτρίζει την προτίμηση του καλλιτέχνη προς τον Νεο-Ιμπρεσιονισμό, προβάλλοντας την επιμελή τεχνική με κουκκίδες και τη χρωματική λάμψη που διαμόρφωσαν την εξέλιξη της σύγχρονης τέχνης.