Σε αυτή την εκφραστική ξυλογραφία, μια μοναχική φιγούρα στέκεται κάτω από μια ομπρέλα σε μια απαλή χιονόπτωση μπροστά από έναν παραδοσιακό ιαπωνικό ναό. Η σκηνή γεμίζει από έναν ήρεμο, σχεδόν διαλογιστικό σιωπηλό αέρα, όπου η πυκνή χιονόπτωση αντιπαραβάλλεται με τον βαθύ ίντιγκο ουρανό και την ζεστά φωτισμένη ξύλινη κατασκευή. Το βαρύ χιόνι σκεπάζει τις στέγες και το έδαφος, δημιουργώντας μια γαλήνια χειμερινή ατμόσφαιρα γεμάτη ομορφιά και γαλήνια μοναξιά. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί διακριτικές διαβαθμίσεις χρώματος και προσεγμένη λεπτομέρεια για να αποτυπώσει ευαίσθητα την υφή του χιονιού και την στιβαρότητα της αρχιτεκτονικής.

Η σύνθεση τοποθετεί τη φιγούρα ελαφρώς εκτός κέντρου, προσκαλώντας τον θεατή να εξερευνήσει την έκταση του ναού. Η αλληλεπίδραση μεταξύ σκοτεινών σκιών και φωτεινού χιονιού προσδίδει βάθος και διάσταση, ενώ το πέσιμο του χιονιού φαίνεται σχεδόν απτό, κινούμενο σε στρώματα που ζωντανεύουν τη σκηνή. Ιστορικά, το έργο αυτό αντικατοπτρίζει την αναβίωση του ukiyo-e στις αρχές του 20ού αιώνα με σύγχρονη ευαισθησία, συνδυάζοντας παραδοσιακά ιαπωνικά μοτίβα με σύγχρονες αισθητικές. Το συναισθηματικό αποτέλεσμα είναι μια στιγμή γαλήνιας περισυλλογής μέσα στη χειμερινή σιωπή, προκαλώντας συναισθήματα απομόνωσης, ηρεμίας και σεβασμού για την ομορφιά της φύσης.