Αυτή η ξυλογραφία αποτυπώνει ζωντανά μια ήρεμη ανοιξιάτικη νυχτερινή σκηνή με επίκεντρο τη χαρακτηριστική γέφυρα Κιντάι. Η σύνθεση εστιάζει στη γλυκιά καμπύλη ξύλινης γέφυρας που εκτείνεται πάνω από έναν αντανακλαστικό ποταμό· οι βαθιές καφέ αποχρώσεις της γέφυρας αντιπαραβάλλονται κομψά με τα απαλά ροζ άνθη κερασιάς που κυριαρχούν στο προσκήνιο. Τα άνθη αγγίζουν σχεδόν την επιφάνεια του νερού, δημιουργώντας μια λεπτή αλληλεπίδραση αντανακλάσεων και ήρεμων κυμάτων στον ήσυχο ποταμό. Πίσω από τη γέφυρα, ένας μοναχικός βαρκάρης πλέει σιωπηλά στα ήρεμα νερά· το μικρό του μέγεθος υπογραμμίζει το απέραντο και τη γαλήνη της φυσικής σκηνής. Ο ουρανός πάνω από το τοπίο μεταβαίνει απαλά από το λυκόφως του σούρουπου σε απαλούς τόνους μπλε και λευκού, υποδεικνύοντας τη γλυκιά μετάβαση από το σούρουπο στη νύχτα.

Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί επιδέξια τις παραδοσιακές τεχνικές ukiyo-e για να μεταδώσει υφή και βάθος, χρησιμοποιώντας μια εκλεπτυσμένη παλέτα χρωμάτων που ισορροπεί αποχρώσεις γης με παστέλ ροζ και μπλε. Η σύνθεση καθοδηγεί φυσικά το βλέμμα του θεατή από τη λουλουδιασμένη έκρηξη των κερασιών προς τα ήρεμα νερά και κατόπιν προς τη κομψή γέφυρα, δημιουργώντας μια ρυθμική ροή που θυμίζει τις αλλαγές των εποχών και τις φευγαλέες στιγμές. Συναισθηματικά, η σκηνή προκαλεί βαθύ συναίσθημα ειρήνης και νοσταλγίας, προσκαλώντας τον θεατή να σκεφτεί την ομορφιά της φύσης και τη παροδική γοητεία των ανοιξιάτικων νυχτών. Δημιουργήθηκε το 1947, μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, και αντανακλά το βαθύ πόθο για αρμονία και ανανέωση, καθιστώντας το έργο σημαντικό στο ιστορικό πλαίσιο της Ιαπωνίας.