Deze houtsnede vangt levendig een serene lenternacht, met de iconische Kintai-brug als middelpunt. De compositie wordt gedragen door de zacht gebogen houten brug die een reflecterende rivier overspant; de diepe bruine tinten contrasteren elegant met de zachte roze kersenbloesems op de voorgrond. De bloemen raken bijna het wateroppervlak, wat een delicate samenspel van reflecties en subtiele golvingen op de rustige rivier creëert. Achter de brug vaart een eenzame roeier stilletjes over het kalme water; zijn kleine figuur benadrukt de uitgestrektheid en rust van deze natuurlijke scène. De lucht erboven verloopt subtiel van het paarse schemerlicht naar zachte blauwe en witte tinten, wat de zachte overgang van schemer naar nacht suggereert.

De kunstenaar past traditioneel ukiyo-e-technieken meesterlijk toe om textuur en diepte te tonen, met een verfijnd kleurenpalet dat gedempte aardetinten balanceert met pastelroze en blauwe accenten. De compositie leidt de blik van de kijker natuurlijk van de uitbundige bloesems naar het rustige water en uiteindelijk naar de elegante brug, waardoor een ritmische stroom ontstaat die herinnert aan het voorbijgaan van seizoenen en vergankelijke momenten. Emotioneel roept het tafereel een diep gevoel van vrede en nostalgie op, en nodigt het uit tot reflectie over de schoonheid van de natuur en de vluchtige charme van lentennachten. Geschapen in 1947, na de Tweede Wereldoorlog, weerspiegelt het werk de Japanse verlangen naar harmonie en vernieuwing.