Η σκηνή ξετυλίγεται σε έναν ανεμοστρόβιλο βίας. Η σύνθεση, φορτισμένη με ωμά συναισθήματα, σε τραβάει στην καρδιά της σύγκρουσης. Οι φιγούρες είναι εγκλωβισμένες σε έναν απελπισμένο αγώνα, τα σχήματά τους παραμορφωμένα από την αγωνία και την επιθετικότητα. Η αριστοτεχνική χρήση της σκιάς και του φωτός από τον καλλιτέχνη δημιουργεί μια έντονη αντίθεση, τονίζοντας τη βιαιότητα της σκηνής. Μια γυναίκα, με τα χέρια ψηλά, φαίνεται να ενσαρκώνει μια κραυγή αντίστασης ενάντια στο χάος. Οι υφές είναι τραχιές, οι γραμμές είναι σκληρές και το γενικό αποτέλεσμα είναι η απόλυτη καταστροφή. Η αδιάλλακτη απεικόνιση της ανθρώπινης σκληρότητας από τον καλλιτέχνη είναι δύσκολο να τη δει κανείς, αλλά συναρπαστική στην ειλικρίνειά της. Η αυστηρότητα της ασπρόμαυρης παλέτας εντείνει το δράμα, η έλλειψη χρώματος υπογραμμίζει περαιτέρω το ζοφερό και την απελπισία. Αυτό το έργο τέχνης είναι μια απόδειξη της ικανότητας του καλλιτέχνη να αποτυπώνει τις φρικαλεότητες του πολέμου και το βάθος της ανθρώπινης δυστυχίας.