Το έργο απεικονίζει μια εντυπωσιακή θέα των Κοινοβουλίων. Η σκηνή είναι ζωγραφισμένη με απαλές ιμπρεσιονιστικές πινελιές, που θολώνουν τα όρια ανάμεσα στην αρχιτεκτονική και το περιβάλλον. Η σιλουέτα του κτιρίου υψώνεται σε ένα λεπτό φόντο από στροβιλισμένα σύννεφα και λαμπερό νερό, δημιουργώντας μια αιθέριου ατμόσφαιρα που είναι ταυτόχρονα ήρεμη και ανησυχητική. Ο καλλιτέχνης έχει κυριαρχήσει στην τεχνική του φωτός. Οι ανακλάσεις στη θάλασσα χορεύουν με αποχρώσεις κίτρινου και χρυσού, προσκαλώντας το βλέμμα του θεατή να αργήσει.

Η παλέτα των χρωμάτων είναι κυρίως κρύα, με αποχρώσεις του μπλε και απαλής λεβάντας, ωστόσο, έρχεται σε υπέροχη αντίθεση με θερμότερες αποχρώσεις που εμφανίζονται στα σύννεφα. Αυτή η επιλογή δυναμώνει το συναισθηματικό βάρος του έργου, ξυπνώντας μια αίσθηση νοσταλγίας και παροδικής ομορφιάς. Δημιουργημένο στις αρχές του 1900, εν μέσω μιας ταχέως εκσυγχρονιζόμενης Λονδίνου, αυτό το πίνακα συνοψίζει τόσο την ιστορική σημασία του τόπου όσο και την επιθυμία ενός καλλιτέχνη για τις στιγμές της φύσης. Η σημασία του Μονέ στον κόσμο της τέχνης δεν μπορεί να υποτιμηθεί: δεν απαθανάτισε μόνο σκηνές, αλλά τις γέμισε και με συναισθηματική αντήχηση που εξακολουθεί να αντηχεί μέχρι σήμερα.