Αυτή η γοητευτική μελάνη ζωντανεύει μια ζεστή οικιακή σκηνή χωρισμένη σε δύο πάνελ, παρουσιάζοντας παιδιά που αλληλεπιδρούν τρυφερά γύρω από ένα νεογέννητο. Στο αριστερό πάνελ, δύο μεγαλύτερα παιδιά στέκονται κοντά σε ένα κρεβάτι, κοιτάζοντας στοργικά ένα μωρό τυλιγμένο σε μια παραδοσιακή κούνια. Το λιτό δωμάτιο υποδηλώνεται με έναν απλό φωτιστικό, θερμός και ελάχιστα έπιπλα, εστιάζοντας την προσοχή στις τρυφερές εκφράσεις και στάσεις των φιγούρων. Στο δεξί πάνελ, ένα παιδί ανεμίζει με βεντάλια ένα άλλο παιδί που κάθεται ήσυχα σε μια μικρή καρέκλα, υπογραμμίζοντας μια παιχνιδιάρικη αλλά στοργική ανταλλαγή. Η πινελιά είναι ρευστή και οικονομική, δίνοντας έμφαση στην εκφραστική ποιότητα της γραμμής παρά στη λεπτομέρεια, χαρακτηριστική της παραδοσιακής κινέζικης μελάνι ζωγραφικής.

Η σύνθεση χρησιμοποιεί μια απλή, ισορροπημένη διπλή διάταξη που καλεί τον θεατή να σκεφτεί το θέμα της φροντίδας, της ανάπτυξης και των αδελφικών δεσμών. Το μαύρο μελάνι πάνω σε κρεμ φόντο δημιουργεί μια μαλακή, διαχρονική αντίθεση, ενώ η χειρόγραφη καλλιγραφία προσθέτει έναν οικείο πολιτισμικό πλαίσιο που συμπληρώνει τη χαρά και την ταπεινότητα της οικιακής ζωής όπως απεικονίζεται. Συναισθηματικά, η σκηνή μεταδίδει ζεστασιά, αθωότητα και την απλή ευτυχία της οικογενειακής ζωής, αντανακλώντας αξίες φροντίδας και αμοιβαίας υποστήριξης. Το έργο αναδεικνύει την ικανότητα του Feng Zikai να συμπυκνώνει πολύπλοκα ανθρώπινα συναισθήματα σε ελάχιστες αλλά συγκινητικές οπτικές αφηγήσεις, γεφυρώνοντας παράδοση και νεωτερικότητα στην κινεζική τέχνη των αρχών του 20ού αιώνα.