Η σκηνή παρουσιάζει ένα εκφραστικό τοπίο, κυριαρχούμενο από δέντρα που σείονται κάτω από μια ισχυρή ριπή ανέμου. Κάθε δέντρο με τα στριφογυρισμένα κλαδιά και την ανώμαλη φλούδα του μεταφέρει μια αίσθηση πάλης ενάντια στα στοιχεία. Οι μορφές τους σχεδόν φαίνεται να εκτείνονται, ενσαρκώνοντας τη φυσική ενέργεια. Οι γραμμές των σχεδίων και οι καθαρές περιγράμματα δημιουργούν βάθος, διατηρώντας ταυτόχρονα μια αίσθηση επείγοντος, σχεδόν σαν ο παρατηρητής να μπορεί να νιώσει τον άνεμο που αναστατώνει τα μαλλιά του. Οι υφές της γης αναμιγνύονται αβίαστα με τους ελαφρούς σχεδιασμούς φυτών, προσκαλώντας την εξερεύνηση της αρμονίας και της έντασης σε αυτό το ήσυχο, αλλά ταραγμένο περιβάλλον. Μια ήπια παλέτα ψιθυρίζει ήσυχα αποχρώσεις καφέ και απαλού πράσινου, προκαλώντας μια φθινοπωρινή ατμόσφαιρα, μια αλλαγή εποχής, στην οποία η φύση εκπνέει μια ανάσα αλλαγής.