Αυτό το γοητευτικό έργο αποτυπώνει την επιβλητική πρόσοψη της αρχαίας πόλης Πέτρα, συγκεκριμένα στο ανατολικό άκρο της εμβληματικής της κοιλάδας. Το κεντρικό στοιχείο είναι ένας μεγαλόπρεπος ναός ή τάφος, λαξευμένος στον βράχο και απεικονισμένος με λεπτομερείς αρχιτεκτονικές γραμμές που συγχωνεύονται αρμονικά με τις φυσικές βραχώδεις σχηματισμούς. Η απαλή, υποτονική παλέτα χρωμάτων—απαλά μπεζ, γκρι και ώχρα—δημιουργεί μια διαχρονική, ξεραμένη ατμόσφαιρα, που φέρνει στο νου το καυτό, σκονισμένο περιβάλλον της ερήμου.

Η σύνθεση οδηγεί το βλέμμα από το ευρύ, ανοιχτό προσκήνιο προς το λαξευμένο μνημείο, όπου μερικές μικρές φιγούρες ανθρώπων και καμηλών δίνουν ζωή και κλίμακα στη σκηνή. Το παιχνίδι φωτός και σκιάς ενισχύει την τρισδιάστατη αίσθηση των βράχων, τονίζοντας την τραχιά υφή τους με δραματικό τρόπο. Οι λεπτές πινελιές και οι υποτονικές μονοχρωματικές αποχρώσεις υποδηλώνουν την εύθραυστη αρμονία μεταξύ της φύσης και της ανθρώπινης αρχιτεκτονικής. Το έργο προκαλεί ήρεμο δέος για την αρχαιότητα, το μυστήριο και το αιώνιο πνεύμα της ερήμου. Δημιουργήθηκε τον 19ο αιώνα, περίοδο αυξημένου ενδιαφέροντος της Δύσης για ανατολίτικα τοπία, αποτελώντας σημαντικό ντοκουμέντο της μεγαλοπρέπειας και του ρομαντικού κάλλους της Πέτρας.