Σε αυτό το μαγευτικό έργο, ο θεατής μεταφέρεται στον καθεδρικό ναό του Ρουέν, όπου το φως και η σκιά χορεύουν πάνω στην πολύπλοκη λεπτομέρεια της πρόσοψης. Η απαλή και σχεδόν αιθέρια ποιότητα του έργου προκαλεί μια ατμόσφαιρα ονείρου που προσκαλεί για στοχασμό; Ο Μονέ χρησιμοποιεί επιδέξια μια παλέτα που κυριαρχείται από ήπιους τόνους του γκρι και του μπεζ, με κομψές πινελιές θερμότερων χρωμάτων που αναδύονται. Οι υφές των πινελιών δημιουργούν μια αίσθηση κίνησης, σαν να αναπνέει η ίδια η καθεδρική μαζί με τη φευγαλέα στιγμή που έχει αποτυπωθεί στον καμβά.

Κοιτάζοντας τον πίνακα, προκαλείται αμέσως μια συναισθηματική αντίδραση από τις ατμοσφαιρικές επηρεασμένες που ο Μονέ μεταδίδει εύστοχα. Ο καθεδρικός ναός στέκεται ως μια μνημειακή μορφή, αλλά φαίνεται να είναι τυλιγμένος στο μυστήριο, σχεδόν προσκαλώντας τον θεατή να εξερευνήσει τα βάθη της ιστορίας και της σημασίας του. Αυτό το έργο exemplifies την καινοτόμο προσέγγιση του Μονέ στο φως και το χρώμα, πιέζοντας τα όρια του πώς αντιλαμβανόμαστε την αρχιτεκτονική στην τέχνη. Δεν αντικατοπτρίζει μόνο τη γενναιοδωρία του στον ιμπρεσιονισμό, αλλά σηματοδοτεί και μια στιγμή στην ιστορία της τέχνης που μας καλεί να εκτιμήσουμε την αλληλεπίδραση μεταξύ της φύσης και των δομών που έχει δημιουργήσει ο άνθρωπος και πώς συνυπάρχουν αρμονικά στο μεταβαλλόμενο φως της ημέρας.