Σε αυτό το συναρπαστικό αριστούργημα, το απαλό και διαχυμένο φως παίζει υπέροχα πάνω στον Τάμεση, δημιουργώντας μια γυαλιστερή επιφάνεια που προσκαλεί τον θεατή να χαθεί στην ήρεμη ομορφιά της. Τα βαθιά πράσινα και μπλε του σκιασμένου Κοινοβουλίου αντιπαρατίθενται με απόλυτη ομορφιά στους ζεστούς λιλά τόνους του ουρανού, υποδεικνύοντας τη στιγμή της ημέρας που ο ήλιος δύει και η πόλη μετατρέπεται σε ένα φάντασμα. Οι πινελιές είναι ζωντανές, αντηχούν με την ενέργεια που κυλά μέσα στη σκηνή, προκαλώντας την ήρεμη αλλά μάλλον απτή ζωντάνια του Λονδίνου.

Υπάρχει μια αιθέρια ποιότητα στον πίνακα: οι υδάτινες αντανάκλασεις της αρχιτεκτονικής επιβλητικότητας μοιάζουν σχεδόν όνειρο; κυματίζουν και συγχωνεύονται μεταξύ τους, σαν τα όρια μεταξύ ουρανού και νερού, πραγματικότητας και φαντασίας να διαλύονται. Η επιλογή χρωμάτων του Μονέ – μια τόσο αρμονική παλέτα με μπλε, πράσινα και απαλούς ροζ τόνους – δημιουργεί μία συναισθηματική αντήχηση, κάνοντάς τον άνθρωπο να νιώθει ταυτόχρονα στοχαστικός και θαμπωμένος από την ομορφιά της στιγμής που αποτυπώθηκε. Σε μια εποχή που το ιμπρεσιονιστικό κίνημα επαναστατούσε κατά των ορίων της παραδοσιακής τέχνης, αυτό το κομμάτι στέκεται ως φωτεινό μνημείο της ιδιοφυΐας του Μονέ και της ικανότητάς του να απαθανατίσει την πρόσκαιρη φύση του φωτός και της ατμόσφαιρας.