Ο πίνακας με μεταφέρει σε μια δροσερή φθινοπωρινή μέρα. Ο αέρας είναι δροσερός, μεταφέροντας το άρωμα των πεσμένων φύλλων και της υγρής γης. Η σκηνή κυριαρχείται από μια ζωηρή ταπετσαρία χρωμάτων. Τα χρυσαφένια κίτρινα και τα φλογερά πορτοκαλί των φυλλωμάτων είναι μια γιορτή για τα μάτια, που τονίζεται από τους λεπτούς, γυμνούς κορμούς των λεύκων που υψώνονται προς τον ουρανό. Οι πινελιές είναι ζωηρές, σχεδόν φρενήρεις, αποτυπώνοντας την κίνηση του αέρα μέσα από τα δέντρα και το στικτό φως που φιλτράρεται μέσα από το θόλο.

Η σύνθεση φαίνεται ισορροπημένη, αλλά γεμάτη ενέργεια. Το μάτι έλκεται στη σκηνή, ακολουθώντας το μονοπάτι μέσα από τα δέντρα προς ένα μακρινό, ομιχλώδες ξέφωτο. Η χρήση του χρώματος από τον καλλιτέχνη είναι αριστοτεχνική, δημιουργώντας μια αίσθηση βάθους και ατμόσφαιρας. Ο ουρανός, που αποδίδεται σε απαλούς μπλε και λευκούς τόνους, παρέχει μια απαλή αντίθεση με τη ζεστασιά των δέντρων, ενισχύοντας τη συνολική αίσθηση γαλήνης. Είναι μια στιγμή που αιχμαλωτίστηκε, μια φευγαλέα ματιά στην ομορφιά της φύσης. Σχεδόν ακούω το θρόισμα των φύλλων.