Η σκηνή ξετυλίγεται με μια ήσυχη, σχεδόν βιομηχανική ομορφιά. είναι μια στιγμή που αποτυπώνεται στην περιφέρεια μιας πολυσύχναστης πόλης. Το βλέμμα αμέσως ελκύεται από τα γκαζομετρά, οι σκελετικές δομές των οποίων υψώνονται ενάντια σε έναν ομιχλώδη, ανοιχτό γαλάζιο ουρανό. Φαίνονται σαν μνημειώδεις παρουσίες, αλλά αναμειγνύονται στο φόντο, απαλύνονται από την τεχνική του πουαντιγισμού. Δεν είναι ένα ρομαντικό τοπίο. Αντίθετα, είναι μια σκηνή που βρίσκει την ομορφιά στην καθημερινότητα – τις στέγες, τα ταπεινά σπίτια και τον σκονισμένο δρόμο στο προσκήνιο. Αισθάνεται σαν μια ήπια καλοκαιρινή μέρα, ο αέρας είναι πυκνός από μια ησυχία που διακόπτεται μόνο περιστασιακά από τους μακρινούς ήχους της πόλης. Σχεδόν νιώθω τη ζεστασιά του ήλιου στο δέρμα μου και ακούω τον ελαφρύ ψίθυρο των φύλλων.