Sahne, sessiz, neredeyse endüstriyel bir güzellikle ortaya çıkıyor; hareketli bir şehrin çevresinde yakalanmış bir an. Gözler hemen gazometrelere çekiliyor, iskelet yapıları puslu, soluk mavi bir gökyüzüne karşı yükseliyor; anıtsal varlıklar gibi görünüyorlar, ancak pointillist tekniğiyle yumuşayan fonla karışıyorlar. Bu romantik bir manzara değil; bunun yerine, günlük hayatta güzelliği bulan bir sahne - çatılar, mütevazı evler ve ön plandaki tozlu yol. Hafif bir yaz günü gibi, hava sadece ara sıra şehrin uzak sesleriyle bozulan bir dinginlikle dolu. Neredeyse cildimde güneşin sıcaklığını hissedebiliyor ve yaprakların hafif hışırtısını duyabiliyorum.