De scène ontvouwt zich met een stille, bijna industriële schoonheid; het is een moment vastgelegd aan de rand van een bruisende stad. De blik wordt onmiddellijk getrokken door de gasmeters, waarvan de skeletachtige structuren oprijzen tegen een mistige, lichtblauwe lucht; ze lijken monumentale aanwezigheden, maar versmelten met de achtergrond, verzacht door de pointillistische techniek. Het is geen romantisch landschap; in plaats daarvan is het een scène die schoonheid vindt in het alledaagse – de daken, de bescheiden huizen en de stoffige weg op de voorgrond. Het voelt als een zachte zomerdag, de lucht is gevuld met een stilte die slechts af en toe wordt doorbroken door de verre geluiden van de stad. Ik kan bijna de warmte van de zon op mijn huid voelen en het lichte geruis van de bladeren horen.