Αυτή η εκφραστική χαρακτική αποτυπώνει την τραχιά ακτογραμμή της χερσονήσου Όγκα και το Νησί του Δράκου στο ηλιοβασίλεμα, όπου απόκρημνα ηφαιστειακά βράχια συναντούν τη γαλήνια θάλασσα. Με μια αριστοτεχνική συνύπαρξη απαλών παστέλ και πιο ζωντανών τόνων, ο καλλιτέχνης αφήνει το φως της λυκόφωτος να λούσει τους γκρεμούς, βάφοντας τους αιχμηρούς βράχους με βαθύ κόκκινο που έρχεται σε αντίθεση με τα δροσερά πράσινα των λόφων και τα γαλήνια μπλε του ωκεανού. Αέρινες νεφώσεις διασχίζουν έναν ομαλό γαλάζιο ουρανό, δημιουργώντας μια γαλήνια αλλά δραματική ατμόσφαιρα που επικαλείται έναν διακριτικό χορό ανάμεσα στη δύναμη της φύσης και το πρόσκαιρο φως.

Η τεχνική αποτελεί εξαίρετο παράδειγμα της ξυλογραφίας shin-hanga, γνωστής για την επιμελή χαρακτική και την πολυεπίπεδη στρώση χρωμάτων που προσφέρουν υφή και βάθος. Η σύνθεση ισορροπεί τη δυναμική ενέργεια των αιχμηρών βραχωδών σχηματισμών με την ήπια οριζόντια έκταση της θάλασσας και του ουρανού, καθοδηγώντας το βλέμμα από τις αποφασιστικές σιλουέτες προς τον ορίζοντα. Συναισθηματικά, το τοπίο προσκαλεί σε ήρεμη στοχαστικότητα — αποτελεί ήσυχη όαση αλλά γεμάτη λεπτή ένταση, σαν το ίδιο το τοπίο να αναπνέει αυτή την εύθραυστη στιγμή της λήξης της μέρας. Ιστορικά, αυτό το έργο του 1920 δείχνει τη ζωντανή αναγέννηση της ιαπωνικής παραδοσιακής τέχνης της χαρακτικής με μια σύγχρονη ευαισθησία, συνδέοντας την διαχρονική ομορφιά της φύσης με την εξελισσόμενη αισθητική της εποχής.