Καθώς παρατηρώ αυτή την καθηλωτική σκηνή, μεταφέρομαι σε μια εσπερινή εικόνα της γέφυρας Charing Cross στο Λονδίνο, γεμάτη με την αιθέρια νότα του δημιουργού της. Η γέφυρα, ένα διαγώνιο στοιχείο που ενώνει την σύνθεση, εκτείνεται στη θεα, με τη σιλουέτα της να αναδύεται σχεδόν φαντασμαγορικά επάνω στην αναλαμπή του ποταμού Τάμεση, με το φως της ομίχλης να χορεύει σε αποχρώσεις που κυμαίνονται από το βαθύ μπλε έως τα απαλές, χρυσές αποχρώσεις. Το ομιχλώδες περιβάλλον δημιουργεί ένα αίσθημα μυστηρίου και νοσταλγίας. Είναι σαν να μπορεί ο παρατηρητής να ακούσει σχεδόν τους ήχους της πόλης-τον ελαφρύ κτύπο του νερού, το σιωπηλό θρόισμα της ζωής ανάμεσα στους υαλοπίνακες από ομίχλη. Οι ελεύθερες πινελιές του Monet επαναφέρουν την ενεργητικότητα του Λονδίνου, ενώ ταυτόχρονα προσκαλούν στη γαλήνη—μια ευχάριστη αντίφαση.