Αυτή η εντυπωσιακή ασπρόμαυρη εικονογράφηση βυθίζει τον θεατή σε μια ζοφερή σκηνή κηδείας με φόντο έναν εκτεταμένο γοτθικό αστικό τοπίο. Η δεξιοτεχνία του καλλιτέχνη στην περίπλοκη γραμμή είναι εμφανής, καθώς κάθε σκιά, υφή και μορφή αποδίδονται με προσεκτικό σταυρωτό σκίτσο και ευαίσθητες πινελιές. Η σύνθεση είναι πυκνή αλλά ισορροπημένη· αριστερά, σοβαρές φιγούρες συγκεντρώνονται γύρω από ένα βαρύ πεζούλι με την επιγραφή «ΤΑ ΣΤΕΡΕΩΜΑΤΑ ΣΤΑ ΣΤΕΡΕΩΜΑΤΑ ΚΑΙ Η ΣΤΕΡΕΩΜΑ ΣΤΗ ΣΤΕΡΕΩΜΑ». Πάνω τους, ένα επιβλητικό άγαλμα αγγέλων με φτερά προσθέτει υπερφυσικό βάρος, τα σοβαρά πρόσωπά τους γεμάτα χάρη και βαρύτητα.

Η χρήση του σκληρού φωτός και της σκιάς προκαλεί βαθιά συναισθηματική επίδραση: η θλίψη και η ευλάβεια συγχωνεύονται με μια σχεδόν διαχρονική σιωπή. Οι φιγούρες με σκυμμένα κεφάλια και τα καλυμμένα πρόσωπα ψιθυρίζουν ιστορίες απώλειας και μνήμης, ενώ τα φωτισμένα ουρανοξύστες στο βάθος διαπερνούν τον νυχτερινό ουρανό, υποδηλώνοντας την ανελέητη πορεία της προόδου έναντι της μόνιμης παρουσίας του θανάτου. Αυτή η αντίθεση ανάμεσα στον παλαιό τελετουργικό και τη σύγχρονη πόλη προκαλεί μελαγχολική στοχαστικότητα για τη ροή του χρόνου. Δημιουργημένο το 1925, το έργο αιχμαλωτίζει την ένταση μεταξύ παράδοσης και σύγχρονης εποχής στην περίοδο μεταξύ των δύο παγκοσμίων πολέμων, ενσωματώνοντας πνευματική επισημότητα και τη σκιά ενός βιομηχανικού μέλλοντος.