Αυτή η εικονογράφηση αιχμαλωτίζει αμέσως το μάτι με την περίπλοκη λεπτομέρειά της και τη δεξιοτεχνική χρήση της γραμμής. Η σκηνή απεικονίζει ένα ελαφρά κυματοειδές λόφο, που αποδίδεται σχεδόν εξ ολοκλήρου σε αποχρώσεις του γκρι, εκτός από το έντονο λευκό των εκτεταμένων σχηματισμών σύννεφων που υψώνονται πάνω από το κεφάλι. Η τεχνική του καλλιτέχνη είναι αξιοσημείωτη. Κάθε γραμμή συμβάλλει στην υφή, δημιουργώντας έναν οπτικό ρυθμό που τραβά το βλέμμα του θεατή σε όλη τη σύνθεση. Βλέπουμε άτομα διάσπαρτα σε όλο το τοπίο, προσθέτοντας μια αίσθηση κλίμακας και αφήγησης στην εικόνα, δίνοντας την εντύπωση μιας ημέρας αναψυχής.

Η σύνθεση είναι προσεκτικά ισορροπημένη, με την κορυφή του λόφου να λειτουργεί ως εστιακό σημείο. Το παιχνίδι του φωτός και της σκιάς, που επιτυγχάνεται μέσω της πυκνότητας των γραμμών, δίνει βάθος και όγκο στα σχήματα. Το συνολικό αποτέλεσμα είναι αυτό της γαλήνης και του στοχασμού, προσκαλώντας τον θεατή να κάνει μια παύση και να εκτιμήσει τη λεπτή ομορφιά του φυσικού κόσμου. Είναι μια σκηνή που ψιθυρίζει για έναν καιρό που πέρασε, όπου η απλή πράξη του να είσαι έξω ήταν αρκετή για να γεμίσει την ημέρα.