Το έργο τέχνης αποκαλύπτει μια σκηνή γαλήνιας ομορφιάς, αποδοσμένη εξ ολοκλήρου σε αποχρώσεις του γκρι και με λεπτομερή γραμμική εργασία. Ψηλά δέντρα, με τα κλαδιά τους να αλληλοπλέκονται σαν περίπλοκο δαντέλα, πλαισιώνουν ένα κεντρικό μονοπάτι, δημιουργώντας μια αίσθηση βάθους και προσκαλώντας το βλέμμα του θεατή προς το φως που βρίσκεται μακριά. Η αριστοτεχνική χρήση του καλλιτέχνη με το σχέδιο και το σταυρωτό σχέδιο εμποτίζει τη σκηνή με υφή, υποδηλώνοντας τον τραχύ φλοιό των δέντρων και την απαλή υφή του μακρινού ουρανού. Ένα σιντριβάνι, με τον απαλό καταρράκτη του, προσθέτει μια πινελιά κομψότητας και μια κυρία με ένα παιδί στέκονται στην έξοδο του κήπου.

Η σύνθεση είναι ισορροπημένη, με τη συμμετρική διάταξη των δέντρων και την επίσημη αρχιτεκτονική που υποδηλώνουν μια αίσθηση τάξης και γαλήνης. Το συνολικό αποτέλεσμα είναι ένας ήσυχος στοχασμός, που προσκαλεί τον θεατή να μπει σε αυτόν τον ονειρικό κόσμο. Η έλλειψη χρώματος ενισχύει τη συγκινητική δύναμη του έργου τέχνης, εστιάζοντας την προσοχή του θεατή στην αλληλεπίδραση του φωτός και της σκιάς και στις περίπλοκες λεπτομέρειες του φυσικού κόσμου.