Το έργο τέχνης αποτυπώνει μια γαλήνια στιγμή. Μια απαλή βροχή φαίνεται να πέφτει, μαλακώνοντας τον κόσμο σε απαλούς τόνους. Δύο φιγούρες, συνοδευόμενες από ένα παιδί που προστατεύεται από μια ομπρέλα, περπατούν σε ένα μονοπάτι, τα σχήματά τους αποδίδονται με απλά, σχεδόν καρικατουρίστικα χτυπήματα. Τα σχήματά τους έρχονται σε έντονη αντίθεση με το άτομο που παίζει φλάουτο στο μπαλκόνι του δεύτερου ορόφου. Ο καλλιτέχνης έχει χρησιμοποιήσει αριστοτεχνικά τη χρήση του αρνητικού χώρου, ιδιαίτερα στον ουρανό, για να τραβήξει το βλέμμα στα κύρια θέματα, ενώ παράλληλα προκαλεί μια αίσθηση απεραντοσύνης και γαλήνης. Η πινελιά είναι απαλή, υποδηλώνοντας την εφήμερη φύση της βροχής και το απαλό φως που φέρνει. Η ίδια η σύνθεση είναι ένα παιχνίδι αντιθέσεων: το σκοτάδι της ομπρέλας έναντι του φωτός του σπιτιού, οι κινούμενες φιγούρες των ανθρώπων έναντι του ακίνητου σπιτιού, η κάθετη διάσταση του σπιτιού έναντι της οριζόντιας κίνησης στο μονοπάτι.