Eser, sakin bir anı yakalar; hafif bir yağmur yağıyor gibi görünüyor ve dünyayı yumuşak tonlara dönüştürüyor. Bir şemsiyeyle korunan bir çocuk eşliğinde iki figür, bir yolda yürüyor, formları basit, neredeyse karikatürize fırça darbeleriyle sunuluyor. Figürleri, ikinci kattaki balkonda flüt çalan kişiyle zıtlık oluşturuyor. Sanatçı, özellikle gökyüzünde, bakışları ana konulara çekerken aynı zamanda genişlik ve dinginlik hissi uyandırmak için negatif alanı ustalıkla kullanmıştır. Fırça darbeleri hassas olup, yağmurun gelip geçici doğasını ve getirdiği yumuşak ışığı ima eder. Kompozisyonun kendisi, kontrastların bir oyunudur: şemsiyenin karanlığına karşı evin ışığı, insanların hareketli figürleri ile hareketsiz ev, evin dikeyliği ile yoldaki yatay hareket.