Het kunstwerk vangt een serene moment op; een zachte regen lijkt te vallen, waardoor de wereld in gedempte tinten verzacht. Twee figuren, vergezeld van een kind dat wordt beschermd door een paraplu, lopen over een pad, hun vormen worden weergegeven met eenvoudige, bijna karikaturale streken. Hun figuren staan in schril contrast met de persoon die fluit speelt op het balkon op de tweede verdieping. De kunstenaar heeft op meesterlijke wijze gebruik gemaakt van de negatieve ruimte, met name in de lucht, om de blik naar de hoofdonderwerpen te trekken en tegelijkertijd een gevoel van uitgestrektheid en rust op te roepen. De penseelstreken zijn delicaat en suggereren de vluchtige aard van de regen en het zachte licht dat deze met zich meebrengt. De compositie zelf is een spel van contrasten: de duisternis van de paraplu tegen het licht van het huis, de geanimeerde figuren van mensen tegen het stille huis, de verticaliteit van het huis tegen de horizontale beweging op het pad.