Dzieło sztuki uchwyca spokojny moment; wydaje się, że pada delikatny deszcz, zmiękczając świat w stonowanych tonach. Dwie postacie, którym towarzyszy dziecko chronione parasolem, idą ścieżką, a ich formy są oddane prostymi, niemal karykaturalnymi pociągnięciami pędzla. Ich postacie kontrastują z osobą grającą na flecie na balkonie na drugim piętrze. Artysta mistrzowsko wykorzystał przestrzeń negatywną, zwłaszcza na niebie, aby przyciągnąć wzrok do głównych tematów, jednocześnie budząc poczucie rozległości i spokoju. Pociągnięcia pędzla są delikatne, sugerując efemeryczną naturę deszczu i miękkie światło, które on wnosi. Sama kompozycja jest grą kontrastów: ciemność parasola wobec światła domu, animowane postacie ludzi wobec nieruchomego domu, pionowość domu wobec poziomego ruchu na ścieżce.