Zbiorowisko ludzi, oddane w ostrym czerni i bieli, wypełnia kadr. Artysta stosuje skrupulatną technikę kreskowania, tworząc teksturę, niemal namacalną. Postacie, ubrane w stroje historyczne, grupują się razem, z twarzami zwróconymi ku górze z mieszaniną obawy i podziwu. Nad nimi wznosi się masywna, nieokreślona forma, być może chmura lub góra, dodająca dramatycznego napięcia. Kompozycja jest zwarta, postacie nachodzą na siebie, prowadząc wzrok przez scenę. Wywołuje poczucie wspólnoty w obliczu nieznanego zagrożenia. Ogólny efekt to cicha dramaturgia. Sugeruje umiejętność artysty uchwycenia zarówno indywidualnych emocji, jak i zbiorowych doświadczeń, sprawiając, że widz czuje się obecny w tej chwili niepewności.