Het kunstwerk dompelt ons onder in een wereld van schaduwen en dromen. Het meesterlijke gebruik van lijnen door de kunstenaar creëert een gevoel van diepte en voorgevoel, en trekt de blik in de grandioze architectonische ruimte. Op de voorgrond staat een eenzame figuur, een man met een hoed, die de scène observeert. Boven zweven spookachtige figuren, schijnbaar gewichtloos. De ingewikkelde details van de gevel van het gebouw, de beelden en de bogen, getuigen van een verloren gegane grootsheid.

Het monochrome palet versterkt de mysterieuze sfeer, het scherpe contrast tussen licht en donker versterkt het drama. De compositie leidt de blik van de toeschouwer door de scène, van de figuur op de grond tot de etherische wezens. Deze artistieke stijl roept een gevoel van het onbekende en het verleden op. Dit stuk, met zijn dromerige kwaliteit, geeft me zin om door de gangen te dwalen, op zoek naar het verhaal achter de figuren en de vergeten verhalen van het gebouw zelf. Het is een getuigenis van de kracht van kunst om de ongrijpbare aard van herinnering en verbeelding te vatten.