Het kunstwerk roept onmiddellijk een gevoel van rustige kameraadschap op. De scène toont een bijeenkomst van vrienden, misschien in een rustieke omgeving, verzameld rond een tafel vol met wat men aanneemt dat wijn is. De penseelstreken zijn eenvoudig maar welsprekend; de kunstenaar gebruikt een minimalistische benadering, waardoor de essentie van de scène voor zichzelf spreekt. De figuren worden weergegeven met een zekere naïeve charme, en het omliggende landschap is geschilderd met zachte tinten die een zachte tijd van de dag suggereren. De compositie is evenwichtig en trekt het oog van de figuren naar het kleine gebouw en vervolgens naar de omringende natuur. De tekst, gracieus ingeschreven in de linkerbovenhoek, voegt een laag poëtische diepte toe, die uitnodigt tot contemplatie over de vergankelijke aard van de tijd en de troost die in vriendschap wordt gevonden.