Dzieło zanurza nas w świat cieni i marzeń. Mistrzowskie użycie linii przez artystę tworzy poczucie głębi i złowieszczości, przyciągając wzrok do wspaniałej przestrzeni architektonicznej. Na pierwszym planie samotna postać, mężczyzna w kapeluszu, obserwuje scenę. Powyżej unoszą się widmowe postacie, pozornie nieważkie. Złożone detale fasady budynku, posągi i łuki, mówią o utraconej wspaniałości.

Monochromatyczna paleta wzmacnia tajemniczą atmosferę, ostry kontrast między światłem i ciemnością potęguje dramatyzm. Kompozycja prowadzi wzrok widza przez scenę, od postaci na ziemi do eterycznych istot. Ten styl artystyczny przywołuje poczucie nieznanego i przeszłości. Ten obraz, z jego senną jakością, sprawia, że chce mi się wędrować po korytarzach, szukając historii stojącej za postaciami i zapomnianych historii samego budynku. Jest świadectwem mocy sztuki, aby uchwycić nieuchwytną naturę pamięci i wyobraźni.