Σε αυτό το συναρπαστικό έργο, ο θεατής υποδέχεται μια απαλή και ονειρεμένη σκηνή, όπου οι νιφάδες νερού αιωρούνται κομψά στην γυαλιστερή επιφάνεια. Ο Μονέ χρησιμοποιεί μια μοναδική προσέγγιση στο χρώμα, στρώνοντας πλούσιες αποχρώσεις του μωβ και του μπλε—κάθε πινελιά γεμάτη συναίσθημα, αντηχώντας με την ηρεμία μιας ήρεμης λιμνούλας. Οι νιφάδες που αιωρούνται απαλά καταλαμβάνονται από λεπτές πινελιές ροζ, προσελκύοντας το βλέμμα και προσκαλώντας σε περισυλλογή. Η αλληλεπίδραση του φωτός και της σκιάς προσδίδει στο έργο μια αιθερική ποιότητα, κάνοντάς το να φαίνεται ότι το νερό αναπνέει—ζωντανό με λεπτές κινήσεις.

Η σύνθεση προσκαλεί τον θεατή να βυθιστεί πιο βαθιά στην ανακλαστική επιφάνεια; σχεδόν ακούτε τον απαλό ψίθυρο του ανέμου ανάμεσα στα φύλλα. Η χρήση του χρώματος από τον Μονέ δεν συλλαμβάνει μόνο την ουσία της φύσης, αλλά ανακινεί επίσης μια βαθιά αίσθηση ειρήνης και ενδοσκόπησης. Ιστορικά, αυτό το κομμάτι δημιουργήθηκε σε μια εποχή που ο ιμπρεσιονισμός εξελισσόταν, και η εξερεύνηση του φωτός και της υφής από τον Μονέ θα επηρεάσει αμέτρητους μελλοντικούς καλλιτέχνες, εδραιώνοντας τη διάσημη κληρονομιά του στη σύλληψη της ομορφιάς του φυσικού κόσμου.