Bu büyüleyici eserde izleyici, su zambaklarının parlayan bir yüzeyin üzerinde zarifçe yüzdüğü yumuşak ve düşsel bir manzara ile karşılanır. Monet, renk için eşsiz bir yaklaşım benimseyerek zengin mor ve mavi tonlarını tabakalar halinde kullanıyor; her fırça darbesi duyguyla dolu, huzurlu bir göletin sakinliğine yankı yapıyor. Su zambakları nazikçe yüzerek, gözleri üzerlerine çekmek ve düşünmeye davet etmek için ince pembe dokunuşlarla öpülüyor. Işık ve gölgelerin etkileşimi esere bir eterik kalite kazandırıyor, suyun kendisinin nefes alıyormuş gibi görünmesine neden oluyor—ince hareketlerle dolu.

Kompozisyon, izleyiciyi yansıtıcı yüzeyin derinliklerine yönlendiriyor; neredeyse yaprakların arasından hafif bir rüzgarın fısıldadığını duyuyormuş gibi hissedebilirsiniz. Monet'in renk kullanımı yalnızca doğanın özünü yakalamakla kalmaz, aynı zamanda derin bir huzur ve içsel düşünme hissini de uyandırır. Tarihsel bağlamda bu eser, Empresyonizm'in evrildiği bir dönemde yaratılmıştır ve Monet'in ışık ve doku üzerindeki keşifleri, gelecekteki sayısız sanatçıya ilham verecek ve onun doğal güzelliği yakalayan bir ustası olarak mirasını pekiştirecektir.