Bu büyüleyici parçada, huzurlu bir yol izleyicinin gözünü yoğun, bol yeşillik arasında yönlendiriyor; canlı fırçalama, renk dolu bir bahçenin özünü yakalıyor. Dikenli yaprak, katmanlı yeşillerle, gölge ve ışık arasında salınan zengin bir dokular dokuması yaratıyor. Arkada, belki de bir uygarlığın ipucu olan toprak yapılar, palmiye ağaçlarının arkasından görünerek doğa ile insan yapımı yapılar arasında uyumlu bir denge öneriyor. Altın kubbe, hafif gökyüzünün yumuşak ışığı altında parıldıyor ve bu çiçek açan bitkilerin ötesinde neler olduğunu merak etmeye davet ediyor.

Monet'in parlak ve çeşitli renk paletini seçmesi, esere canlılık katıyor; sarı, yeşil ve göz alıcı mavi tonları, yaprakların arasından süzülen güneş ışığının sıcaklığını taklit ediyor. Fırça çalışmaları, yaşamın spontaneitesini yansıtıyor; her bir fırça darbesi enerjisi ve hareketi ile nefes alıyormuş gibi görünüyor—böylece hafif bir rüzgarda yaprakların hafifçe hışırdaması gibi. Bu eser, sadece temsilden öteye geçiyor; huzur hissi ve doğayla samimi bir sarılmayı uyandırıyor, izleyiciyi bu cennet gibi ortamda kaybolmaya itiyor—dış dünyanın gürültüsünden bir sığınak.