Alacakaranlığın yumuşak, pırıldayan ışığıyla yıkanmış bu sahne, sakin sular üzerinden uzak bir adaya doğru huzurlu bir manzara sunar; adadaki yapılar, batmakta olan güneşin altında sıcak bir şekilde parlıyor. Sanatçının fırça darbeleri hassas, küçük ve canlı dokunuşlardan oluşmuş, suyun yüzeyindeki parıltılı yansımaları ve yukarıdaki parlak gökyüzünü uyum içinde yansıtıyor. Renk paleti, pastel pembe, mavi ve altın tonlarının yumuşak bir senfonisi olup, sakin ve neredeyse düşsel bir atmosfer yaratıyor.

Kompozisyon, beyaz bezle sarılmış yalnız bir tahta kazığın bulunduğu ön plandan başlayarak, uzaktaki yumuşak hatlı binalara ve yelkenlilere doğru bakışı yönlendiriyor. Bu huzurlu an, suyun hafif çarpma sesini duyup serin akşam havasını hissetmiş gibi sessiz bir düşünceye davet ediyor. 20. yüzyılın başlarında yaratılan bu eser, Empresyonistlerin ışığın ve atmosferin geçici etkilerini yakalama tutkularını örnekliyor ve sanatçının doğanın geçici güzelliğini betimlemedeki ustalığını vurguluyor.