Μουσκεμένη στο απαλό, λαμπερό φως του δειλινού, αυτή η σκηνή αιχμαλωτίζει μια ήσυχη θέα πάνω από ήρεμα νερά προς ένα μακρινό νησί, τα κτίριά του λαμπυρίζουν ζεστά κάτω από τον δύοντα ήλιο. Η πινελιά του καλλιτέχνη είναι ευαίσθητη, αποτελούμενη από μικρές, ζωντανές πινελιές που συνδυάζονται αρμονικά για να αποδώσουν τις λαμπερές αντανακλάσεις στην επιφάνεια του νερού και τον φωτεινό ουρανό από πάνω. Η παλέτα χρωμάτων είναι μια απαλή συμφωνία παστέλ ροζ, μπλε και χρυσών τόνων, δημιουργώντας μια γαλήνια, σχεδόν ονειρική ατμόσφαιρα.

Η σύνθεση οδηγεί το βλέμμα από το προσκήνιο, όπου μια μόνο ξύλινη πασσάλα τυλιγμένη με λευκό ύφασμα υψώνεται από το νερό, προς τα απαλά περιγραμμένα κτίρια και τα ιστιοφόρα στο βάθος. Αυτή η ειρηνική στιγμή προσκαλεί σε σιωπηλή περισυλλογή, σαν να ακούς τον απαλό ήχο του νερού και να νιώθεις τον δροσερό αέρα του δειλινού. Δημιουργημένο στις αρχές του 20ού αιώνα, το έργο αυτό απεικονίζει το ενδιαφέρον των ιμπρεσιονιστών για την αποτύπωση των παροδικών επιδράσεων του φωτός και της ατμόσφαιρας, αναδεικνύοντας την δεξιοτεχνία του καλλιτέχνη στην απόδοση της εφήμερης ομορφιάς της φύσης.