Een jonge vrouw, die sierlijk de gevallen rode bladeren veegt, is het middelpunt van deze ontroerende scène. De kunstenaar gebruikt een eenvoudige maar expressieve stijl; de figuur is weergegeven met gedurfde en zelfverzekerde lijnen en het kleurenpalet is opzettelijk terughoudend. Het heldere rood van de bladeren contrasteert levendig met de zachte, gedempte tonen van de achtergrond, waardoor een visuele harmonie ontstaat die zowel kalmerend als boeiend is. De penseelstreken lijken moeiteloos, maar vangen de essentie van de scène: de zachte beweging van de bezem, de vallende bladeren en de stille vastberadenheid van de vrouw in haar taak. De compositie is goed uitgebalanceerd en trekt het oog met gemak over het vlak van het schilderij. De vallende bladeren en de plaatsing van de figuur leiden de blik van de toeschouwer. Het roept een gevoel van sereniteit en waardering op voor de schoonheid van alledaagse momenten.