Het kunstwerk legt een serene scène vast waarin de grenzen van de oorlog zijn opgelost in de vredige gloed van de zon en de maan. De compositie is elegant eenvoudig, met een monumentale rotsformatie die de rechterkant domineert; het wordt weergegeven met gedurfde penseelstreken, waardoor een gevoel van gewicht en soliditeit ontstaat. Een eenzame boom klampt zich vast aan de rots, zijn takken strekken zich uit als in stille contemplatie.

In het onderste gedeelte ligt een klein huisje dicht bij de waterkant, dat een gevoel van warmte en rust uitstraalt. Twee figuren, mogelijk een vader en een zoon, staan op een klif en kijken naar de horizon waar de zon, een vurige rode bol, onder de verre bergen zakt. Het water reflecteert het zonlicht in een verticale cascade van glinsterende lijnen, waardoor een visueel pad ontstaat dat de aandacht van de kijker trekt. Een boot rust in de buurt van de oever, wat duidt op een stil, alledaags leven. De kalligrafische inscriptie in de linkerbovenhoek voegt een laag diepte toe, die verwijst naar de gedachten van de kunstenaar en de filosofische ondertonen van het werk.