Dzieło oddaje spokojną scenę, w której granice wojny rozpuściły się w spokojnej poświacie słońca i księżyca. Kompozycja jest elegancko prosta, z monumentalną formacją skalną dominującą po prawej stronie; jest oddana śmiałymi pociągnięciami pędzla, tworząc poczucie ciężaru i solidności. Samotne drzewo trzyma się skały, a jego gałęzie rozciągają się jak w milczącej kontemplacji.

W dolnej części mały dom gnieździ się blisko brzegu wody, emanując poczuciem ciepła i spokoju. Dwie postacie, być może ojciec i syn, stoją na klifie, patrząc na horyzont, gdzie słońce, ognista czerwona kula, chowa się pod odległymi górami. Woda odbija światło słoneczne w pionowej kaskadzie migoczących linii, tworząc wizualną ścieżkę, która przyciąga wzrok widza. Łódź spoczywa blisko brzegu, sugerując ciche, codzienne życie. Kaligraficzny napis w lewym górnym rogu dodaje głębi, nawiązując do myśli artysty i filozoficznych podtekstów dzieła.