Scena otwiera się zapierającą dech w piersiach panoramą: fiordem, otoczonym przez wysokie góry, odbijającym niebo jak lustro. Artysta mistrzowsko uchwycił grę światła i cienia, ze słońcem delikatnie oświetlającym szczyty, z których niektóre wciąż pokryte są śniegiem. Woda jest spokojną przestrzenią, której powierzchnia jest niezmącona, z wyjątkiem kilku delikatnych zmarszczek, oraz odległej obecności łodzi, sugerującej poczucie skali i rozległości krajobrazu.

Na brzegu zbiera się mała grupa postaci, których obecność dodaje ludzki element do wspaniałej sceny. Szczegółowość w malarstwie, od faktury skał po liście przylegające do zboczy, przyciąga widza. Ogólny efekt to spokój i podziw, świadectwo potęgi i piękna świata przyrody; to zaproszenie do wdychania świeżego, czystego powietrza i zagubienia się w majestacie norweskiego krajobrazu.