Dzieło przedstawia dramatyczną scenerię górską z potokiem wody spływającym po skalistym zboczu; to symfonia surowej siły i nieokiełznanego piękna. Artysta umiejętnie posługuje się paletą barw ziemi, zieleni i błękitu, tworząc poczucie głębi i atmosfery. Szczególnie uderzający jest efekt światła i cienia na powierzchni wody, dający wrażenie ruchu i turbulencji.

Prawie słychać szum wody, czuć zapach wilgotnej ziemi i chłodne górskie powietrze. Kompozycja jest mistrzowska, przyciąga wzrok od rwącej wody do odległych, ośnieżonych szczytów. To głębokie przeżycie, budzące poczucie zachwytu i szacunku dla sił natury. Obraz prawdopodobnie odzwierciedla fascynację epoki romantyzmu wzniosłością. Praca ta jest świadectwem zdolności artysty do uchwycenia istoty świata przyrody i przekazania jego emocjonalnego wpływu na widza.