Deze houtsnede vangt een rustig moment langs een schaduwrijke weg die wordt geflankeerd door torenhoge bomen die de hemel lijken te raken. De verticale stammen aan de linkerkant creëren een ritme en staan als stille wachters, terwijl een eenzame reiziger met een gevlochten mand op zijn rug de kronkelende weg afloopt. Het weelderige groen van het gebladerte contrasteert levendig met de blauwe hemel en de witte wolken die erboven doorschemeren, hetgeen een serene maar ietwat mysterieuze sfeer oproept. De delicate laagvorming en subtiele kleurgradaties trekken je dieper in de scène, waarbij je wordt uitgenodigd om een plechtige pauze te nemen, terwijl je het zachte ritselen van bladeren en het gedempte gekraak van voetstappen op het aardse pad voorstelt. De compositie balanceert meesterlijk tussen schaduw en licht, en toont de interactie tussen de dichte schaduwen van de natuur en de door zonlicht verlichte open plek, wat een gevoel van vredige eenzaamheid in een oud bos oproept. Deze prent is emblematisch voor de Japanse houtsneden uit het begin van de 20e eeuw, die traditionele Ukiyo-e technieken combineren met een zich ontwikkelend moderne gevoeligheid, en zowel de tijdloze natuurlijke schoonheid als de stille volharding van het dagelijks landelijke leven vastleggen.